به همین راحتی دختری رو جوونمرگ کردن رفت. واسم سواله چرا فقط ایر.ان تنها کشوریه که حجا.ب رو اجباری کرده و اینطور وحشیانه زنان رو وادار به رعایت میکنه؟ واقعا اینقدر درکشون کمه که دارن روز به روز اونایی هم که اعتقاد نصفه نیمهای براشون مونده، از دین زده میکنن؟
ملارد- بالاخره یکی درک کرد که من توی به خاطر سپردن اسامی مشکل دارم و اون کسی نیست جز انسی! صبح به صبح پیام میده و نوبتیها رو میگه: ساعت اول همون خانوم شمالیه، ساعت دوم همونی که با کفشای گِلیش مطب رو داغون کرد، یا میگه همون خانومی که همهجاش عمله، اون آقایی که از فلان شهر میاد، آقای فلانی آشنای دوستتون، خانم بهمانی که داداشش دندونپزشکه و ...
کاشان- به دستیارم میگم: نخ بده و منظورم اینه که نخ دندون بده. همونطور که نخ رو جدا میکنه میگه: نه من فقط به شوهرم نخ میدم!
نمیدونم این رو هم تعریف کردم یا نه ولی یک بار هم نخ دندون خواستم، بیمار سریعتر از نرسم از جیبش درآورد و گفت: بفرمایین من همیشه همراهم هست.
پاکدشت- واسه پدرجان بعد از تراش روکش و قالبگیری، روکش موقت میذارم. دو روز نگذشته که پیام میده میگه فکر کنم خوردمش وای دندونم چیزیش نشه. شاید واستون جالب باشه که دو هفته بعد که خواستم روکش اصلی رو امتحان کنم، روکش موقت سر جای خودش بود. درآوردم و به پدرجان نشون دادم. خندید و گفت: عه سر جاش بود. رفته بود پایین فکر کردم خوردمش!
ری- دندونای شیری دخترک رو معاینه میکنم و میگم: خیلی وضعیتشون بده. مسواک نمیزنین واسشون؟
گویا قبلا دندونپزشکهای دیگهای بهش تذکر دادن: بخاطر شیرمه. دندونای بچه هامو داغون میکنه.
من که هنوز مامان نشدم و تجربشو ندارم، ولی فکر نکنم سخت باشه کمتر کردن عادت شیر شبانهخوردن و جایگزینش با آب یا نه شیر خوردنش و بعد سریع تمیز کردن دندونهای بچه، که این طفل معصومها انقدر زود دندونهاشون نابود نشه.
گنبدکاووس- دختر، نوجوانی ۱۷-۱۸ ساله بود و با استرس تمام حرکات من رو زیرنظر داشت. به چسب بینیش اشاره کردم و برای اینکه بدونم تا چه حد حواسم باید باشه که دستم بهش نخوره پرسیدم: چقدر وقته که عمل کردی؟
خندید و چیزی نگفت!
گفتم: چی شد؟
دوباره خندید و گفت: فیکه، الکی زدم!
ولی خدایی بینی قشنگی داشت.
خوی- این خاطره مربوط به قبل از عید نوروزه. بیمار آقای میانسالی داشتم که هر بار میاومد، خودش رو با گلاب شستشو داده بود انگار. جوری که کل طبقه کلینیک بو میگرفت. جلسه اول سردرد شدم ولی آخرین جلسه دیگه نسبت به بوش مقاومت پیدا کرده بودم.
بروجرد- این یکی هم مال آخرین شیفت قبل از عیدم تو یکی از کلینیکهاست. آقای جوونی که از درد دندونهای فک بالاش بیقرار بود، عجله داشت و همسرش هم دم زایمان بود! گفتیم برو پیش زنت میگیم آخری بیا. اومد و دستیارم متوجه شد طرف آتشنشانه و حتی وسایل آتشبازی برای جشن نمیدونم چی توی ماشینشه. بهش گفت: اگه واسه چهارشنبهسوری ما هم چندتا از این وسایلت بدی، میگم جفت دندونهاتو عصبکشی کنه خانم دکتر.
هیچی دیگه گردن من سر پالپوتومی دو دندون ۶ و ۷ بالاش داغون شد، وسایل آتشبازی رسید به دستیار!
سیرجان- متاهل میشین، تعهد میدین و حلقه هم میاندازین؛ ولی به قدری با نگاههاتون انسی رو اذیت میکنین که خودش رو توی اتاق کار من قایم کنه تا من برسم؟ حتی بهش گفته: زن من اصلا به خودش نمیرسه و این خزعبلات! بعدها که واسه یکی دیگه از دندونهاش اومد و همسر چادری ولی شیکپوشش هم همراهش بود، بیشتر چندشم شد.
اینکه خیلی منطقی و بامزه، باهام صحبت کردی و خیلی جدی تست گرفتی ازم، باعث شد امروز صبح بعد از مدتها خوشحال باشم که بیدار شدم. ولی دیگه اینکه یادت باشه من عاشق پنجرههای رنگی رنگیم و منو ببری جایی که پره از این پنجرهها، واقعا حالم رو بهتر کرد. ای دختری که به زور تو عکسات میخندی، مرسی ازت.
ایگنیشسِ اتحادیه ابلهان با اون هیکل درشت یه گوشه چمباتمه زده و با سرزنش بهم نگاه میکنه و میگه: مگه من مسخرهی توام که پا در هوا نگهم داشتی؟!
ازونور هی عذاب وجدان دارم چرا مطالب اون دوره آموزشی رو مرور نمیکنم؟ کرشمه هم مظلوم یه گوشه دیگه نشسته و میگه: چقدر باهام آهنگ تکراری میزنی؟ اگه راست میگی درسهای جدید رو بزن و از اون قیافهی خنگ جلسات اخیرت جلوی استادت خجالت بکش.
ولی من چیکار بکنم این وسط خوبه؟! افتادم توی رقابت لیگ آخر دولینگو و هی پشت سرهم تمرین میکنم که جایگاه دومیم رو از دست ندم! ولی نوتیفیکیشن میره واسه نفر سوم و آنلاین میشه و هی اون امتیاز بگیر، هی من امتیاز بگیر!
اراک- هنوز دندون شیری توی دهان داره ولی وقتی میپرسم: چند سالته؟ میگه: نوزده بیست! به دخترک دو سالهای که گریهکنان مادرش رو میخواد نگاه میکنم و میگم: نه کمتری، خیلی کمتر.
اسلامشهر- زن میانسال خیلی دقیق و حساس بود روی تک تک دندونهاش. هر بار که میدیدمش حس میکردم معلمی سختگیره و من شاگردی هستم که باید نظرش رو جلب کنم. قبل عید پُستش رو تحویل دادم و بعد از عید قالبگیری روکش کردم. روز تحویل روکش، سوال کرد که جنس روکشم چیه؟ داخل و بیرون روکش رو نشونش دادم و توضیح؛ که روکش از دستم رها شد و داخل دهانش افتاد! بدون فوت وقت و سریع از دهانش خارج کردم. گفتم: داشتین قورت میدادین، اینطوری کامل متوجه میشدین جنسش چیه!
غش کرد از خنده. درسته خانم معلم میزد ولی مامای بازنشسته بود.
بهارستان- در تعریف میزان صمیمیت من و بیمارانم همین بس که کله سحر، بیمار کلینیک زنگ زده به انسی (منشی مطب) که من دوست خانم دکترم، شمارشون رو بدین به خودشون بگم امروز دیرتر میام! بعد اصلا من نمیدونم طرف کیه انقدر که فامیلیا یادم میره. رفتم کلینیک و تازه فهمیدم کیه و تو راه تصادف کرده و میخواسته بگه دیر میرسم.
بابل- یک بار هم طرف به منشیم گفته بود دوست خانم دکترم، نوبت بدین بهم. فامیلیش اصلا واسم آشنا نبود تا نوبتش بشه کلی فکر کردم و باز یادم نیومد. زن و فرزند اومدن و باز نشناختم. ازشون پرسیدم چه کسی معرفی کرده من رو که همون فامیل کذایی رو گفتن. اسم از دهان زن خارج شد و یادم اومد منظور خانم خرازی سر خیابونه که مامانم بهش کارت ویزیتم رو داده! دوستم آخه؟!
زنجان- مرد جوون از وقتی روی یونیت خوابیده تا نیم ساعت بعدی که کارش طول کشید، حداقل سه چهار بار گوشیش زنگ خورد و یکی از ترانههای ابی پخش شد و هی رد تماس زد. آخر گفتم که یا سایلنت کنه یا جواب بده. جواب داد و گفت که کجاست، دو سه بار باشه باشه گفت و قطع کرد و با خنده گفت: مرسی که گذاشتین جواب بدم. خیلی خیلی تماس مهمی بود.
گفتم: خواهش میکنم.
- خیلیییییی کار حیاتی بود. میخواست بدونه شام لازانیا میخورم درست کنه؟!
خرمآباد- همون بیمار بالایی خوابیده بود که به دستیارم گفتم: خانم فلانی بگو بیمار بعدی که بچه است بخوابه روی اون یونیت. ژل بیحسی بذار و سرکوتاه. آمپول بیحسی آماده تزریق رو از توی جیبش درآورد و گفت: حواسم هست نبینه.
مرد دوباره زبون باز کرد: ای نامردااا! با ژل میرین ولی آمپول هم میزنین به بچه؟
ساری- مسئول پذیرش صدام کرد: بیمار قبلیتون کارتون داره.
پیرمرد سرش رو نزدیک شیشه پذیرش آورد و گفت: داشتین به دستیارتون میگفتین گردندرد و کمردرد دارین. میدونین باید چیکار کنین؟
گفتم: چکار باید بکنم آقای نون؟
گفت: مرتب قلم گوسفند یا گوساله رو باید بذاری یه صبح تا شب بپزه و بخوری. دیگه جونم برات بگه آبِ کله پاچه هم خیلی خوبه برات. باید چیزای قوتدار بخوری که بتونی کار کنی.
با چشمهام لبخند زدم: باشه حتما. مرسی از توصیهتون. یادتون نره حواستون به ترمیمتون باشه!
سنندج- از معدود بیمارانی که بعد از پیدا کردن و خوندن پیج کاریم مطب اومدن خانم جوونی بود که همون اول کار اعتراف کرد اول پستهامو خونده و استنباط کرده که من برخلاف بقیه دندونپزشکا ترسناک نیستم و تصمیم گرفته پیشم بیاد! یک بار دوره دانشجویی پیرمردی گفته بود که دستهات آدمها رو آروم میکنه، جدی نگرفتم؛ ولی واقعا خوب بلدم چطوری ترس و استرس بیمارهام رو منیج کنم.
گرگان- از عجایب مطب هم اینه که مثلا زنگ میزنن و تلاش میکنن از انسی اطلاعاتی بیشتر از اون که نیازه بگیرن: خانم دکتر دیگه کجاها کار میکنن؟ مجردن؟ و ... بهش اولتیماتوم دادم در برابر اینطور سوالها بگه: نمیدونم. یا بگه: نامزد دارن.
شگفت اونجا که زنی چندین بار تماس گرفته و من سر بیمار بودم و اصرار که کار خصوصی دارم و باید با خودشون صحبت کنم و انسی گفته نمیشه به خودم بگین و بالاخره گفته میخوام خواستگاری کنم و جواب شنیده متاهله. باور نکرده و گفته: کی ازدواج کرد؟! ولی سریع موضعش رو عوض کرده: خودت چی؟ خودت ازدواج نمیکنی؟! که باز جواب شنیده: منم نامزد دارم.
گوشی رو قطع کرد و به حالت غش اومد سمتم که: هار هار هار منم از امروز نامزد دارم خانم دکتر!
نیشابور- بهش میگم: خاله حواست باشه که تا چند ساعت با این سمتت که دندونت رو درست کردم، غذا نخوری.
با حاضرجوابی که بازم ازش دیدم میگه: من که نمیخوام غذا بخورم باهاش، زبونم لقمه رو هول میده این ور!
دزفول- روکش بیمار رو تحویل دادم و راضیم. دستیارم پیشبند رو از گردن بیمار باز میکنه و میگه: مبارکتون باشه.
میخندم: تبریک میگن اینطور وقتا؟!
میگه: آخه دکتر فلانی همیشه به بیماراش میگفت که مبارکتون باشه. رو به بیمار میکنم و میگم: خوب کاری میکنه. مبارکتون باشه. ایشالا سالیان سال واستون بمونه و باهاش مرغ و چلو و پیتزا بخورین.
آمل- الان که کلاسها دوباره حضوری شده ولی اون موقعی که هنوز آنلاین بود، چندین بار بیمارهایی داشتم که همزمان هم زیر دست من بودن هم توی کلاس! از یک نفرشون پرسیدم: هندزفری داری؟ گفت: نه. گفتم: پس فقط واسه حضوری خوردن آنلاینی. گفت: آره ولی کلاس شوهرمه. جای اون حاضرم!
+ نگاه کردم آخرینبار دی ۱۴۰۰ چنین پستی نوشتم. انقدر زیاد بودن خاطرات که خیلیهاشون رو یادم رفته و ده دوازده تا رو هم گذاشتم سری بعدی ایشالا.
اولین بار توی مراسم باباجون دیدمش. انقدر ملوس و نرم و سفید و بانمک بود که هی یادم میرفت الان عزادارم و تمام حواسم رو به خودش جلب کرده بود. حتی وقتی بقیه داشتن پک خوراکی درست میکردن تا همونطور که توی اعلامیه گفته بودیم به جای مراسم صرف نیازمندان بشه، من با خوشحالی گفتم حواسم به نینیه. شما مشغول باشین.
ندیدمش دیگه تا همین چهارشنبهسوری اخیر؛ که بالاخره فامیل باورشون شده بود که اوضاع آرومتره و میشه دور هم جمع بشیم و موقع چیز میز خوردن ماسکهامون رو پایین بیاریم. داشتم در مورد دیدنش میگفتم.
از در وارد شدیم. خوشگل کوچک لپ گلی من! با لبخندی به پهنای صورت از تک تک افراد فامیل که بار اولی بود میدیدشون، استقبال میکرد. ستاره اون شب بود. انقدر که همه ذوقش رو داشتن و البته خانوم کوچیک، برای همه جوری لبخند خجالتآمیز میزد که بیاختیار قربون صدقهاش میرفتن.
از بعد اون شب اعضای فامیل که از شرایط دوری دو ساله به تنگ اومده بودن، تقریبا هفتهای یک بار به بهونهای دور هم جمع میشدن و چشمهای منتظر من فقط دنبال این بود که کی خانوم کوچیک میاد! تا اینکه اون روز توی کباب پارتی توی حیاط، مامانش ازم پرسید: دندونای فک بالاش رو میبینین؟ حس میکنم داره خراب میشه. اصلا اجازه نمیده واسش مسواک بزنیم.
نیم ساعت بعدی به این گذشت که من انواع و اقسام تکنیکها رو برم تا بذاره دندونهاش رو ببینم ولی ناقلا تا میگفتیم: دندونات رو ببینیم، لبش رو فشرده میکرد و فرار میکرد.
نه تنها موفق نشدم، بلکه تو مهمونی دیشب به طرز دردناکی ازم دوری میکرد. نه تنها من، از خواهرم هم. ولی میدوید و خودش رو دلبرانه پرت میکرد توی بغل مادرجان شکوه! واسمون سوال بود چرا و یادمون رفته بود که خانوم کوچیک ماجرای هفته قبل رو یادشه و خواهرم هم چون شبیه به منه، پاسوز من شده!!
متاسفانه یا خوشبختانه، بچه عشق اینه که گوشی رو بدن دستش و با نوک انگشت هی از این اپ بره تو اون یکی و آهنگ نانای نای پخش کنه و خودش رو تکون بده و من هم از این حربه استفاده کردم و گوشیم رو به دستش دادم و دقایقی بعد به خودم اومدم و دیدم در حالی که آهنگ عزیزم مهستی رو واسه استادم سند میکنه، توی بغلم لم داده. خب من حقیقتا مثل خری که تیتاپ بهش داده باشن ذوق کرده بودم و این وسط هی خواهرم گوشزد میکرد که به گوشیت جذب شده نه تو!
مهمونی تموم شده بود و داشتن خانوادهها میرفتن که با خواهرم، مخ بچه رو زدیم و قرار شد ببریمش توی ماشین آهنگ بذاریم و بستنی براش بخریم. دست جفتمون رو گرفت و از پلهها پایین رفتیم. توی حیاط هم خوش و خندان بود تا اینکه بیرون رفته و در رو بستیم. جیغش بلند شد که: ماااااماااااان!
درسته دزدیده بودیمش ولی دیگه به ناچار مامانش رو صدا زدیم و چهارتایی رفتیم بستنی فروشی. ساعت یازده بود و شلووووغ. واسش بستنی قیفی گرفتم و خودم آب هویج بستنی.
لذتبخش ترین قسمت ولی اونجا بود که از آب هویج میخواست بخوره و به صورت تقریبا غیربهداشتی و با یک نی دیگه شریکی آب هویج رو خوردیم و کل کدورتهای بینمون رو حل کردیم.
پینوشت: خدایا چرا من انقدر عشق بچهام؟ :-))))
آلزایمر نداره هنوز ولی شواهد ابتداییش رو بعضی اوقات میبینم و دلم خون میشه. توی پنج دقیقه ماجرایی که اخیرا براش اتفاق افتاده رو حداقل دو بار تعریف میکنه. خاطرات گذشتهاش هم که خط به خط حفظ شدم.
دیشب پنج شیش تا قلیه جگر خوردم و سیر شدم و رفتم عقب. چای رو به پدرجان داد آورد. گفتم مرسی بعد غذا نمیخورم. عصبی و غمگین شدم وقتی این جواب رو توی یک ربع بعدی، چهار بار دیگه تکرار کردم. من تحمل بیماری فراموشی شما رو ندارم. به خدا که تحمل ندارم.
( خط اول رو دو ماه قبل نوشته بودم و رها کرده بودم. انقدر که آزرده شدم از یادآوریش.)
دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد
به زیر آن درختی رو که او گلهای تر دارد
در این بازار عطاران مرو هر سو چو بیکاران
به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد
ترازو گر نداری پس تو را زو رهزند هر کس
یکی قلبی بیاراید تو پنداری که زر دارد
تو را بر در نشاند او به طراری که میآید
تو منشین منتظر بر در که آن خانه دو در دارد
به هر دیگی که میجوشد میاور کاسه و منشین
که هر دیگی که میجوشد درون چیزی دگر دارد
نه هر کلکی شکر دارد نه هر زیری زبر دارد
نه هر چشمی نظر دارد نه هر بحری گهر دارد
[...]
چراغست این دل بیدار به زیر دامنش میدار
از این باد و هوا بگذر هوایش شور و شر دارد
*مولانا
** بشنوید با صدای شهرام ناظری، البته ترکیبی خوندن استاد ولی جذابه.
چهارشنبهسوری و روز اول رو به مهمونی گذروندم. دو فصل آخر آفیس رو برای بار دوم دیدم، تمام قسمتای خاتون و اپیزود جدیدای سیزن آخر سریال موردعلاقم رو دیدم؛ دو تا کتاب خوندم. سه تا ( نهایتا تا فردا مهلت داره اونی که خودش میدونه که بشن چار تا) از دوستامو دیدم و به قول قدیمیا عمری باشه دوازده و سیزده بدر هم قراره داشته باشیم ولی هنوز پیش چشمم مونده که هم سفرمون لغو شد و هم ندیدمت!
میدونم نهایتا دو هفته دیگه به غلط کردن میافتم ولی خسته شدم از بیکاری.
چند دقیقه پیش نشستم درآمد سال گذشتهام رو حساب کردم و بعد پولی که توی حسابهام دارم رو جمع زدم و خندهام گرفت. کمتر از یک ششم سیو داشتم و یا خدا که چقدر خرج کردم پارسال ولی بازم شکر. ایشالا خرجم سال دیگه کمتر باشه و بتونم برم تو فاز صاف کردن کامل بدهیهام.
سال عجیبی بود هزار و چهارصد. نمیتونم بگم بد بود واسم که نبود. نقطه عطفی بود برام از لحاظ کاری. پوست انداختم قشنگ زیر بار استرس کارها و به جایی رسیدم از زمستون به بعد که وقتی مشکلی پیش میومد، به جای حرص خوردن میخندیدم و سریع میرفتم دنبال حلش و واقعا این روش بهتر جواب میداد برام.
از کار بگذرم، توی این سال با خودم روراستتر شدم و چند تا از تابوهای ذهنیم رو مثل یک زنجیره به هم پیوسته شکستم و میشه گفت پشیمون نیستم!
هیچ وقت راحت نبودم از حسهای عاطفیم بیپرده اینجا بنویسم؛ الان دیگه بدتر شده و باز هم نمیخوام چیزی بگم ولی فقط خودم میدونم که هزار و چهارصد از لحاظ عاطفی هم واسم خیلی خیلی عجیب غریب و در کل بد بود.
سه بار واکسن زدم. از ناامیدی که آخر پارسال داشتم که کرونا تموم نمیشه، رها شدم و امیدوارم روزی برسه توی ۱۴۰۱ که بدون ماسک بیرون برم.
دیگه چیزی یادم نمیاد که اضافه کنم. :-)
