حسرتی که دائمی شد...

  • ۲۰:۵۷

بعد از کلی پایین و بالا کردن، جای پارکی پیدا و به راحتی پارک کرد و برای بار هزارم یادش اومد که او پارک دوبل را به سختی میزد... خیابان ترافیک مزخرفی داشت و دلیلش کلینیک ها و مطب های متعددی بود که توی  محدوده اش قرار داشتند، برای علی خوشحال بود، تلاش هاش به ثمر نشسته و کلینیک نوپاش بین مردم خوب جا افتاده بود... بالاخره تونسته بود وقتی خالی کنه و به دوست قدیمیش سر بزنه ولی مطمئن بود دوباره پیشنهاد کاریش رو رد میکنه... قبل از اینکه چشمش به آبمیوه فروشی بیوفته و یاد گذشته براش زنده بشه، خودش رو توی ساختمان پرتاب کرد! 

آسانسور خراب بود، پله ها رو دو تا یکی بالا رفت، آخ که وقتی بستنی می خورد، اون هم قیفی، چقدر قیافه اش بامزه میشد، به خودش تشر زد، در حال زندگی کن! درب کلینیک رو باز کرد و از منشی سراغ علی رو گرفت، منشی شیک پوش با احترام ازش خواست که منتظر بمونه تا دکتر رو صدا بزنه... 

چشمش رو دور تا دور کلینیک چرخوند، نه بابا علی هم این کاره است! پارتیشن بندی های جذاب و مدرن با رنگ های بی نظیر و اتاق انتظاری آرامش بخش... روی صندلی نشست و به تلویزیون سالن خیره شد...

هوای کلینیک به طرز مطبوعی گرم بود، کت چرمش رو درآورد و یقه پیراهنش رو درست کرد... صدای دستگاه ها به هوا رفته بود و بوی عود نتونسته بود، مانع از این بشه که بوی مواد دندونپزشکی استشمام نشه...

صدای لطیف آشنایی شنید:

- برای دردت ژلوفن نوشتم، هر 6 ساعت یک بار، عفونت دندونت زیاد بود پس آموکسی سیلین هم هر 8 ساعت یه بار بخور... 

شاخک هاش حساس شد، به نظر میرسید که این بار خیالاتی نشده... به آرامی بلند شد و پشت پارتیشن دوم رفت... 

داشت با حوصله با بیمارش حرف میزد و به سوال هایش جواب میداد... خدایا... قلبش تند تند میزد... چقدر دلش هوس دوباره شنیدن صدای مهربونش رو داشت... چقدر دل تنگش بود... چقدر پشیمون بود... چقدر برای دوباره دیدنش برنامه ریزی کرده بود ولی...

- نگران نباش عزیزم، هفته دیگه بیا برات تمومش می کنم... به سلامت...

زنی چادری از پارتیشن 2 اومد بیرون... ولی او خشکش زده بود... حس می کرد هوایی اطرافش نیست... جرئت نداشت وارد پارتیشن بشه... دستی به شونه اش خورد، سریع برگشت، علی بود... با هم به اتاق مدیریت که اشراف کاملی به همه جا داشت رفتند...

تمام حواسش به گوشه سالن و پارتیشن کذایی بود... سعی کرد آرامشش رو حفظ کنه و از علی حرف بکشه...

 - خب علی جون میگفتی از دکترات راضی هستی آره؟

+ آره خداروشکر، کاری و خوش برخورد و واردن...

فنجان کافی میکسش رو ازین دست به اون دستش داد و با شک پرسید - کیا هستن؟ غیر ازونایی که بهت معرفی کردم و خوشت اومد؟

- غیر از اونا دو تا دکتر دیگه هم هستن، میلاد ر. رو که میشناختی؟ رزیدنت ارتو و خانم دکتر ک. .

پس درست شنیده بود... او اینجا بود... او اینجا بود... 

به سختی و من من پرسید: کی هست این خانم دکتره؟ اسمش رو نشنیدم! 

- راستش استاد ف. بهم معرفیش کرد، معیارهایی که واسه همکارهام دارم رو که میدونی! خیلی خانم خوب و محجوبیه... کارش هم خوبه... مریضا ازش خیلی راضین.

یاد لبخند مظلومانه اش افتاد... دلش فشرده و بیشتر برای دیدنش مشتاق شد...

علی هنوز داشت حرف میزد - شوهرش هم دکتر الف. ه، میشناسیش که؟

چی؟! الان علی چی گفت؟! شوهرش؟ یعنی چی؟ آخرین خبری که ازش داشت که...

- کجایی تو؟! خوبی؟ به کجا داری نگاه میکنی؟ میگم اوضاع تو چطوره رفیق؟

به سختی زمزمه کرد: من... میگذرونم دیگه...

سردش شده بود، فنجان رو به یک باره سر کشید و کتش رو از پشت صندلی برداشت که بپوشد... مریض دیگری تشکر کرد و رفت... حواسش پی مردی بود که به سمت پارتیشن می رفت... 

- اینی که رد شد دکتر الف بود، دیدیش؟ ببین میگم تو دکتر خوب تو دست و بالت نیست، برای یه سالی که دکتر ک. نمیتونه بیاد؟

کاش علی دهنش رو می بست... اون مرد کجا رفت؟ حرف نزن خواهش می کنم... حرف نزن...

همان طور که نگاهش به پارتیشن بود، نا مفهوم گفت: چرا نمی تونه بیاد؟ 

علی داشت حرف میزد ولی او نمی شنید... چون نازنینش داشت دست در دست اون مرد به سمتشون میومد، روی لب هاشون لبخند بود و گویی مرد با نگاهش نوازشش میکرد... نگاهش از دست های قفل شده شون و برجستگی شکمش به گل رز در دست دیگه اش، کشیده شد... با استیصال به علی نگاه کرد... کاش می تونست غیب بشه از اینجا... کاش می تونست... خیلی زیبا شده بود... لپ هاش گل انداخته بود... چقدر در روزهای آخرشان، زرد و رنجور شده بود؛ طوری که او با هر بار نگاه کردنش قلبش فشرده و از خودش که باعث این رنج بود، متنفر شده بود...

حالا رو به روی آنها ایستاده بودن، بالاخره دل از نگاه مردش کند و به علی نگاه کرد و گفت: سلام آقای دکتر... خوبین؟ و بعد نیم نگاهی به او انداخت... 

- می خواستم... 

مکث کرد... دوباره به او نگاه کرد... حس کرد چشم های عسلی نازنین می لرزد و رنگش پرید... ولی سریع نگاهش را دزدید و به علی نگاه کرد که با شوهرش حرف میزد... انگار صدایش هم می لرزید: آقای دکتر... آب دهانش رو قورت داد... می خواستم بگم که پزشکم گفته... گفته بیشتر از این نباید به خودم فشار بیارم... با خجالت ادامه داد: نهایتا تا دو هفته ی دیگه میتونم بیام... با یکی از دوستام صحبت کردم گفت که...

ناخودآگاه سرش رو به زیر انداخت... تحمل دیدن مادر شدنش رو نداشت؛ مخصوصا که او پدر جنینیش نبود... از جایش بلند شد و وسط حرفشان پرید: علی جون! ماشینم رو بد جایی پارک کردم، ایشالا دفعه دیگه تو بیا اونور... خدافظ... 

به صدا کردنش توسط علی توجهی نشان نداد... 

باید می رفت... 

باید بالاخره فراموش می کرد...

 حسرت از دست دادنش، دائمی شد...


+ می خوام دوباره برای داستان نوشتن تلاش کنم ؛)
+ 40 تا ستاره ی روشن دارم... کی بخونمشون؟! :))
  • ۲۸۳
Eli .
آقا دفه دیگه تلخ ننویس :/

البته شوخی میشود....خوب بود هوپ جان :)
تلاش خودم رو می کنم ؛)
ممنونم...
فآ --
من خیلی وقته داستان ننوشتم..  جزییات مهمی داره. موفق باشید
من هم خیلی وقت بود ننوشته بودم... 
ممنون ؛)
بهار پاتریکیان D:
داستان بود ..؟!
وای پسر معرکه بود =)))
بلی...
وای پسر :)))
محمد ایرانی
لایکن کردم عالی بود.
به سایت ایتور سر بزنید: شارژ ایرانسل
این هم یه نوع تبلیغه :|
فریبا
چه قشنگ ❤️
فدایت 😍😍
امید
آخ ...
؛)
مهربان
همزاد پنداری کردم
😢😢😢😢😭😭😭
منم یه روزی میرم مطبش
یه وقتی که خلوت باشه
خب تو دست دست نکن، تا دیر نشده برو حرفت رو بزن :))
مهربان
بیخیال بگذریم
نکته اول
از نظر فانونی رزیدنتا حق کار ندارن. پس خانم دکتر فلانی رزیدنت ارتودنسی نمیتونه تو کلینیک کار کنه . اینکار غیر قانونیه ! ولی کار میکنن خب زندگی خرج داره
نکته دوم
ژلوفن کپسول نیست . پرل هستش
داستانت عالی
چی چی بیخیال؟ ما دلمون عروسی میخواد ؛))
یک- درسته حق کار ندارن ولی همه ی رزیدنتای ما کار میکنن، توی کلینیک ها هم کار میکنن، در واقع به دانشجوهای دولتیمون زیاد گیر نمیدن ولی آزادها رو اذیت میکنن!
دو- آقای دکتر میلاد رزیدنت بود، با دقت بخون پسرجان! :))
سه- ولی ما و تموم استادامون توی نسخه می نویسیم cap gelophen که :))
چهار- سپاس دوست عزیز ؛)
ree raa
به نظر من که خیلی خوب نوشتی، تا آخر داستان با قصه و شخصیت ها همراه شدم :) ♥
واقعا؟ ممنونم عزیزم ^_^
مهربان
خب آبجیت رو عروس کن به آرزوی دلت میرسی. تازه منم دعوت میکنی منم یه دلی از عزا در میارم !
اون کپسول غلط مصطلحه سعی کنیم #درست_بنویسیم 😉
اها یه انتقاد
چرا داستانت خون و خونریزی نداشت؟
پیشنهاد :
در پایان داستان حین رد شدن از خیابون ماشین میزنه به پسره  میچسبه کف خیابون مغزش کتلت میشه بعد دختره هم که اونو زیر نظر داشته یهو از خود بیخود میشه و میدوه سمتش، دومتریش که میرسه ماشین به اونم میزنه بعد وقتی دارن میمیرن یه دستشونو به سمت هم دراز میکنن دختره میگه من هنوزم دوستت دارم پسره هم یه لبخند تلخ میزنه بعد جفتشون میمیرن
مهران! 17 سالشه! بذار کنکورشو بده لااقل بعد :||
جدی؟ نمی دونستم، با اساتید مطرح میکنم، اجازه دادن اونجوری می نویسم :))
:| 
:||
:|||
دختره عاشق شوهرش بودها! حامله هم بود نمیتونه اونجوری بدوه که :| 
چرا انقدر هندی تمومش کردی؟ :||
آبان ...
چه خوب که ته داستان دختر عاشق شوهرش بود ..
راستش را بخواهی خوشحال شدم از اینکه دختر خوشبخت بود ...
اوهوم... راستش من معتقدم داستان تلخ نبود، چون همذات پنداریه من با دختره نه پسر!
آبان ...
فهمیدم ..همون موقع که خوندم ..فهمیدم و چقدر خوشحال شدم که اینده برات این همه روشن است و مطمن ام که اینده برای تو واقعا روشنه :)
حال دلم ..خوب نه ...اما میگذره این روزها ..
عزیزدلم چون تو هم حال دختر قصه رو درک میکنی...
ان شاالله که آینده برای هممون روشن باشه.
ان شاالله که حال دل تو هم خوب بشه جان دل ؛)
نفس نقره ای
ای وای چه تلخ :(
آیم ساری :(
فریبا
ببین فکر نکن فقط تو داستان بلدی بنویسی .مهربان هم حسابی تخیلاتش قویه:)))
تازه داستانش هم اکشن بود هم طنز !کلی به داستانه خندیدم:)))))

اصلا هم قشنگ نبود :||| از رو فیلم هندی کامل کاپی کرده :||

فریبا
البته ظاهر داستانش غمگین بود ها ولی نمیدونم چرا من خندم گرفت:/
راستش رو بخوای خودم هم کلی خندیدم، ولی بهش نگو پررو میشه :))
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
به خودت ایمان داشته باش،
تو قوی ترین شخص زندگی خودت هستی ؛)
Designed By Erfan Powered by Bayan